Else (verzorgende SVRZ): De Ter Schorre ‘parttime’ huiskat

Een gewone werkdag op woning D10. Als ik bij de voordeur kom aangefietst zit ze er al, de kat van Ter Schorre. Ook wel genoemd Poes, Minoes, Snoes…

Ze circuleert tussen een aantal woningen voor mensen met dementie aan de Bachlaan en haar eigen thuis. Het leuke is, iedereen noemt haar anders. Want medewerkers die zelf een kat hebben, geven haar juist een andere naam, terwijl bewoners haar vaak de naam geven van hun eigen kat, die ze vroeger hadden.

’s Avonds gaat ze zonder pardon naar buiten

Ze gaat mee naar binnen en kroelt rond mijn benen alsof ze me in geen jaren heeft gezien. Terwijl ik haar pas nog zonder pardon ’s avonds heb buiten gezet omdat mijn late dienst erop zat. Want dan moet ze naar buiten of naar haar eigen bazinnetje, die in de buurt woont. Er zijn immers bewegingsmelders die ’s nachts op beweging afgaan. De collega’s van de nachtdienst zouden er tureluurs van worden. We willen natuurlijk ook niet dat Poes op alle kamers gaat lopen als onze bewoners slapen.

Ze is altijd blij

Maar goed, ze is dus altijd blij om me te zien, want de liefde van een dier is onvoorwaardelijk. Dieren zien alleen je positieve dingen, en zijn in staat om je troost en warmte te geven. En ze is niet alleen blij om mij te zien, als mijn collega binnenkomt, wordt ook zij overstelpt met kopjes en miauwtjes. Als ze is uitgemiauwt- en gekroeld zoekt ze een lekker plekje om te liggen in een stoel. Ze wacht op de bewoners, die straks uit bed zijn geholpen!

‘Ze laat bewoners lachen en aaien’

Wat je dan ziet is zo geweldig. Ze laat bewoners lachen en aaien, ook de mensen die door het stadium van dementie totaal in zichzelf gekeerd lijken te zijn. Sommige bewoners praten tegen haar, maar ook tegen elkaar over het wel en wee van Poes. Er gebeurt gewoon iets moois! Leuk dat de Poes hier mag zijn, van haar bazinnetje en van SVRZ, want dieren worden immers niet overal toegelaten. Ik kan zo enorm genieten van zo’n situatie, het is gezellig, ik voel mij thuis, omdat de bewoners zich zichtbaar ook thuis voelen. Daarom wil ik dit even met u delen. Soms zeggen simpele momentopnames veel meer dan woorden.

Blog door Else Hosgör, 1e medewerker zorg IG

Meer weten


Geplaatst op: 10 augustus 2018
Laatst gewijzigd op: 10 augustus 2018