Walter Verbaarschot: ‘Op deze afdeling kan ik haar met een gerust hart achterlaten’

De impact van dementie op jongere leeftijd vraagt zeer intensieve ondersteuning naar zowel cliënt als zijn/haar directe omgeving. De vrouw van Walter Verbaarschot, Dini, kreeg in 2012 op relatief jonge leeftijd (nu 68) de diagnose Alzheimer. Daarna kregen zij in kort tempo veel te verwerken, zoals dat vaak gaat bij dementie op jonge leeftijd. Dini woont nu ruim een jaar bij de Argos Zorggroep op locatie DrieMaasHave in Maassluis. En dat geeft eindelijk rust.

‘Mijn vrouw Dini (68) heeft haar ziekte helaas altijd ontkend. Het was voor haar onbespreekbaar, het drong niet echt tot haar door, leek het wel. Misschien daardoor ook kon ze plotseling kwaad en verbaal agressief reageren. Met de individuele aanpak en structuur die ze hier hoog in het vaandel hebben staan, is ze een stuk rustiger geworden. Zonder extra medicatie.

Vier klappen

In augustus 2012 kreeg Dini de diagnose alzheimer. Een jaar daarvoor vertoonde ze al duidelijke symptomen. Ondanks dat ik al een zeer sterk vermoeden had, kwam de klap keihard aan. Het komt zeg maar in vier klappen: de diagnose, de verzorging thuis, het verpleeghuis en het einde. Ze is nu ongeveer vijf jaar ziek en woont ruim een jaar in DrieMaasHave. Het is allemaal heel snel gegaan, maar zo gaat dat vaak bij jonge mensen met dementie.

Thuis was ze nog redelijk zelfstandig in haar lichamelijke verzorging. Ze werd steeds passiever terwijl ze altijd een heel actieve en behulpzame vrouw was die voor iedereen klaar stond. Ruim tien jaar paste ze drie tot vier dagen per week op onze kleinkinderen, het was echt een super oma. Nu kan en doet ze niets meer. Ongeveer anderhalf jaar geleden ben ik maar gestopt met werken. Fysiek was ik wel sterk genoeg alles te doen, dat was het probleem niet. Maar ik kreeg op den duur psychische klachten. Je doet toch veel en ze vroeg veel aandacht. ‘s Nachts werd ik wel eens wakker en kreeg dan paniekachtige aanvallen. Bijna claustrofobisch van aard, zo van: ik moet NU weg, naar buiten. Toen heb ik besloten om te capituleren. Ik heb het met onze zoon Michel besproken en heb de keus gemaakt om Dini uiteindelijk te laten opnemen.

Rustiger zonder medicatie

Onze voorkeur ging uit naar DrieMaasHave. Hier zijn ze o.a. gespecialiseerd in de zorg voor jonge mensen met dementie. Mijn zoon en ik zijn naar een open dag geweest. De indruk die we toen kregen was zo goed dat we nergens anders meer zijn gaan kijken. We dachten: als het dan toch moet, dan graag hier.

Dini woont hier nu iets meer dan een jaar en ik kom dagelijks bij haar. De verzorgenden geven de bewoners hier veel persoonlijke aandacht en met een gerichte aanpak hebben ze Dini een stuk rustiger gekregen, zonder extra medicatie. Ze merkten bijvoorbeeld dat Dini erg onrustig werd tijdens het douchen. Het plastic schort wat ze droegen, maakte haar onrustig. Toen hebben ze het schort voortaan uitgelaten, waardoor het douchen nu een stuk beter gaat. Ze zetten zoiets meteen in het zorgplan, zodat iedereen weet wat te doen.

Ondersteuning waar nodig

Ik krijg alle vrijheid om mijn vrouw te verzorgen binnen de regels van het huis en krijg ondersteuning waar nodig. In de afgelopen tijd heb ik helaas al een aantal bewoners zien gaan en dan zie je hoe ze hier de familie ondersteunen en zorgen voor een indrukwekkend en menswaardig afscheid. Dit soort dingen geven mij vertrouwen. Ik kan Dini iedere dag met een gerust hart achterlaten, omdat ik weet dat ze goed voor haar zorgen als ik er niet ben.

Ik sport veel, wat ik graag doe en waar ik veel energie van krijg. Als het even kan, ga ik windsurfen, wat mijn absolute passie is. Als ik dan op zee heb gestoeid met de wind en de golven en weer op het strand sta, merk ik dat mijn hoofd helemaal leeg is zodat ik weer ontspannen naar Dini ga. Ik vind het nog steeds verschrikkelijk dat ik niets meer met haar kan delen, behalve dat ik haar gelukkig nog kan knuffelen zolang ze er nog is.’

Bron: Dementie.nl

Meer weten

Geplaatst op: 1 november 2016
Laatst gewijzigd op: 2 november 2016