Vrijheid en bewegingsruimte in het verpleeghuis

In 2016 verhuisde mevrouw Vink van uit de ene locatie naar de andere binnen zorgorganisatie Waardeburgh in Sliedrecht. Op locatie Overslydrecht kreeg ze veel meer vrijheid en bewegingsruimte en dat was precies wat ze nodig had, volgens haar dochter Anita. Anita is als mantelzorgster nauw betrokken bij het leven van haar moeder in het verpleeghuis. ‘Af en toe kook ik voor de groep, dan zit mijn moeder in haar rolstoel vooraan en helpt op haar manier mee.’

‘Een geboren en getogen Sliedrechtse’, zegt Anita over haar moeder. ‘Ze heeft heel haar leven in het dorp gewoond.’ Toen ze in 2010 de diagnose dementie kreeg lag het dan ook voor de hand dat ze in Sliedrecht op zoek ging naar passende zorg. Die vond ze samen met haar man in Parkzicht, een verzorgings- en verpleeghuis. Helaas overleed haar man vrij snel na de verhuizing.

Afgesloten woongroep

‘Toen haar gezondheid verslechterde, ging ze meer dwalen en op zoek naar mensen’, vertelt Anita. ‘Ze is altijd graag onder mensen geweest en nu zat zij in haar eentje in haar appartement. Uiteindelijk is ze binnen Parkzicht verhuisd naar de verpleegafdeling’. Daar kwam ze in een bewonersgroep terecht, wat meer drukte en reuring opleverde en waar ook altijd medewerkers aanwezig waren. Dat deed haar goed. Maar tegelijkertijd werd ze daar wel in haar bewegingsruimte beperkt, omdat de woongroep was afgesloten in verband met de veiligheid van de bewoners. Zelf was ze toen nog heel vitaal en bewegelijk. De ruimte was gewoon te krap voor haar. Dat leverde voor haar heel veel onrust op. Onrust die eigenlijk alleen maar weg ging als ik langs kwam. Een moeilijke situatie, voor iedereen.’

Bewegingsruimte

Toen ze hoorde dat de locatie Overslydrecht verbouwd zou worden en ging werken vanuit het principe van het opendeuren-beleid met zoveel mogelijk vrijheid, informeerde Anita onmiddellijk of het mogelijk was om haar moeder daar te plaatsen. ‘Dat is het voordeel van zo’n lokale organisatie, de lijntjes zijn kort. Gelukkig was er plaats en is mijn moeder als een van de eerste bewoners in het verbouwde Overslydrecht getrokken, samen met een vriendin die ze heeft leren kennen in Parkzicht. Die vriendin was net als zij nog heel vitaal en samen waren ze hier direct goed op hun plek; de beweegruimte door het hele gebouw deed ze goed.’

Opendeuren-beleid

Het opendeuren-beleid van Overslydrecht spreekt Anita aan. ‘Dit werkt voor mijn moeder, ik zie dat ze hier op haar plek is. Ze kan nu minder goed uit de voeten, maar ze heeft in de eerste tijd dat ze op deze locatie woonde volop gebruik gemaakt van de ruimte. En zelf ook wel eens iets “te veel”.’

‘Ze is een keer naar buiten geglipt, samen met haar vriendin. Natuurlijk is dat best even schrikken, maar je weet van tevoren waar je voor kiest als je moeder hier gaat wonen. Haar kwaliteit van leven is zo toegenomen hier en overal kan iets onverwachts gebeuren. 100% veiligheid is een illusie en moet je ook niet als doel nastreven. Het ‘belangrijkste is dat ze het naar haar zin heeft.’

Heldere afspraken

De afweging tussen bewegingsvrijheid en beperkende maatregelen is een zaak van goede afspraken. ‘Soms heeft mijn moeder nog wel de neiging om ’s nachts te gaan rondzwerven. Omdat ze een paar keer is gevallen, hebben we nu afspraken gemaakt over een bewegingssensor, die een signaal afgeeft als ze uit bed komt. Dat werkt goed en is vele malen beter dan slaapmedicatie. Verplichte of gedwongen slaapmedicatie is ook een vorm van beperking van vrijheid, dat doen ze hier gelukkig niet als het niet strikt noodzakelijk is.

Gekend worden

Wat maakt Overslydrecht tot de juiste locatie voor haar moeder? Anita hoeft er niet lang over na te denken: ‘Zoveel mogelijk ruimte voor wensen van bewoners, dat is het uitgangspunt. De medewerkers kijken écht naar mijn moeder en vragen zich af wat het beste voor haar is. Dat ze hier met haar ziekte zoveel ruimte heeft gekregen, heeft haar leven in het verpleeghuis een stuk aangenamer gemaakt. Ze kijken hier naar de persoon en zijn of haar mogelijkheden staan hier centraal. Ik merk dat mijn moeder blij is dat ze onder de mensen is.’

‘Als we iets organiseren, dan zit ze er altijd graag bij. Een mooi voorbeeld vind ik de rolstoelfiets die onlangs is aangeschaft. Nu kan ik haar in haar rolstoel mee naar buiten nemen. Samen maken we een rondje in de omgeving van Sliedrecht. Of ze alles herkent vind ik moeilijk te bepalen, maar ik merk wel dat ze het heerlijk vindt. De organisatie denkt echt met ons mee hoe we het een en ander mogelijk kunnen maken. ‘

 

Dit is deel 1 in een 3-luik over leven in vrijheid op locatie Overslydrecht. In deel 2 ‘Lagere werkdruk dankzij vrijheid en leefruimte voor bewoners’ vertelt verzorgende Saskia Blijenberg dat meer vrijheid niet alleen goed voor de bewoners is: ‘zelf ervaar ik ook veel minder werkdruk.’ En in deel 3 vertelt Arjan Vos, Manager Integrale Zorg, over de visie werken en leven in vrijheid. ‘Sinds we zijn gaan werken vanuit de filosofie van persoonlijke vrijheid, is er het nodig veranderd.’ Overslydrecht is een locatie van Stichting Waardeburgh. Sinds oktober 2018 zijn zij deelnemer aan het programma Waardigheid en trots op locatie.

Door: Paul van Bodegraven

Meer weten


Geplaatst op: 5 november 2019
Laatst gewijzigd op: 12 november 2019