Tara Wapstra: ‘Zat het restaurant echt altijd hutjemutje vol?’

Als kwaliteitsverpleegkundige is Tara Wapstra (29) verantwoordelijk voor de inhoud van de zorg. Ze houdt zich onder andere bezig met medicatieveiligheid, hygiëne en wondzorg. Ze legt huisbezoeken af en coördineert opnames. Én ze coacht het team dat de zorg levert. Samen zorgen ze voor 46 van de 180 bewoners van De Burcht, een woonzorglocatie van ouderenzorgorganisatie ZINN in Hoogezand. Tara blogt over de impact van het coronavirus op haar en haar team. Lees haar derde blog over de veranderingen en onzekerheden die door het virus zijn ontstaan.

Gelukkig negatief

Zo bizar: net voor de grote versoepeling van de bezoekregeling hebben we nog een test gedaan bij een bewoner. Het was een lage verdenking, maar toch. Ik dacht ‘zul je zien, hebben we de hele crisis coronavrij overleefd en dan is het aan het einde alsnog raak’. Maar de test was gelukkig negatief. Toch giert de stress door je lijf. Hebben we te veel bezoek gehad? Hebben we iets gemist?

Meer onzekerheid

Ook zijn er veel meer collega’s met klachten getest sinds er meer bezoek komt. Gelukkig zijn de uitslagen tot nu toe steeds goed. Maar het blijft spannend. Elke verruiming van de bezoekregeling levert nieuwe stress op. Het is eigenlijk spannender dan toen we helemaal in lockdown waren. Dat was meer gecontroleerd. Meer mensen in huis brengt ook meer onzekerheid met zich mee.

Tijdsblokken en huisdieren

Na de laatste persconferentie van premier Rutte heeft ook ZINN de deuren weer opengezet. Vrijwel alle beperkingen zijn opgeheven. Behalve dat we nog steeds tijdsblokken hanteren, ’s ochtends en ’s middags, sinds 1 juli aangevuld met een avondblok. Ook mag een bewoner maximaal twee bezoekers ontvangen, maar dat hoeven geen vaste bezoekers te zijn. Bezoekers moeten zich wel even aanmelden via een speciale website, zodat wij kunnen monitoren wie er in huis is. En de familie mag weer huisdieren meenemen, dat vinden bewoners fijn!

Ontevreden reacties

Ook deze verruiming is weer spannend, toch ben ik er blij mee. Want hoe kun je familie uitleggen dat je wel weer naar een pretpark kunt en met het vliegtuig op vakantie, maar niet bij moeder op bezoek mag? De overheid beslist, maar wij krijgen de ontevreden reacties. We zagen het begrip van familie afnemen. Ze waren het gewoon een beetje zat.

Coronamoe

Ik merk dat ik zelf soms ook een beetje coronamoe ben. ‘Zullen we even doen alsof het niet bestaat?’, vraag ik mijn collega’s dan. Maar ik weet dat het virus een constante factor blijft. Het is gevaarlijk en je wilt het niet in huis hebben. Daarom gaan vergaderingen niet door, doen we de MDO’s via telefoon of beeldbellen en is eigenlijk alles anders. Ik kan me haast niet meer voorstellen hoe het vóór corona was. Zat het restaurant echt altijd hutjemutje vol? Het is nu weer open, maar wel met anderhalve meter afstand.

Duofiets

Alleen de vrijwilligers zijn nog niet terug. Tot verdriet van de zorgmedewerkers, want ze worden erg gemist. Maar het risico is nog te groot, omdat vrijwilligers overal rondlopen. Ook voor de vrijwilligers is dit jammer. Zij beleven plezier aan hun vrijwilligerswerk en dat valt nu zomaar weg. En niemand weet voor hoe lang. Soms wil ik wel een uitzondering kunnen maken. Bijvoorbeeld voor de vrijwilliger die elke dag langskwam om met bewoners te fietsen op de duofiets. Elke dag! En nu al maanden niet.

Lees ook Tara’s vorige blog: ‘We merken dat bewoners ongeduldig worden’

Meer weten

Geplaatst op: 7 juli 2020
Laatst gewijzigd op: 7 juli 2020