Natasja Cassin: geluksmomenten in coronatijd

In deze bijzondere blogserie vertellen verschillende zorgmedewerkers over wat zij op de werkvloer meemaken in de strijd tegen het coronavirus. Natasja Cassin is kwaliteitsverpleegkundige bij woonzorgcentrum Ewoud van Vecht en IJssel in IJsselstein. Normaliter bestaat haar werk uit het adviseren, ondersteunen en coachen van teams ten aanzien van het verbeteren van de kwaliteit van zorg en het implementeren en borgen van (kwaliteits-)richtlijnen of innovaties. Maar nu draait ze meer mee in de zorg om haar collega’s van dichtbij te ondersteunen. Lees het tweede blog van Natasja over geluksmomenten met de cliënten.

‘Het is ook iedere keer anders’

‘Wegwezen jij! Zonder die jas kom je er niet in!’. Op een plankje naast zijn voordeur staat een doos gereed met alle nodige persoonlijke beschermingsmiddelen. Ik trek handschoenen aan en doe een mondmasker voor en zeg dat ik toch graag zonder schort binnen wil. ‘Altijd wijffie, maar je mag niet door mij ziek worden’. Ik probeer uit te leggen, dat als ik niet langer dan 5 minuten binnen blijf en de juiste afstand bewaar, ik geen beschermende schort aan hoef. ‘Het is ook iedere keer anders daar word ik onzeker van’. Ik begrijp zo goed wat hij bedoelt. De inzichten in Covid-19 veranderen soms zelf per dag, dus ook onze protocollen. Ook ik voel me wel eens onzeker, dat laat ik nu niet merken want dat zal mijn cliënt geen goed doen. Hij heeft duidelijkheid nodig, de situatie is al rot genoeg voor hem.

Normaal is hij van de grapjes

Hij mocht al geen familie zien, maar nu hij ook nog besmet met Covid-19 is, mag hij zijn kamer niet uit. Hij vindt het verschrikkelijk dat we beschermende kleding moeten dragen. Zijn hoofd hangt letterlijk omlaag. Meneer is normaal van een grap, neemt mij en mijn collega’s graag in de maling. Als rasechte Amsterdammer probeert hij elke keer weer mijn Limburgs accent na te doen. Dan hebben we samen een moment van lol. Zomaar, onverwacht een geluksmoment voor ons allebei. Hij heeft het hart op de tong. Vandaar dat ik niet terugdeins voor ‘wegwezen jij’. Maar niet nu. Hij baalt, heeft geen energie. Bovendien mist hij zijn vrouw en kinderen.

Geluksmomenten ondanks corona

Ik check zijn zuurstofslang, daar kwam ik uiteindelijk voor. Ondertussen denk ik na over wat ik kan doen om dit ‘zware’ moment om te keren. Terwijl ik bezig ben, zet hij de televisie aan en galmt André Rieu snoeihard door zijn woning. Hee, die ken ik! Spontaan begin ik mee te zingen met het Limburgs volkslied. En hij ook! ‘Daar is mijn vaderland, Limburgs dierbaar oh-ohoo-oord’. Hij vertelt, dat hij in de oorlog een tijdje in Vaals gestationeerd was, vlakbij waar ik opgegroeid ben. Ik check de tijd. We praten even na over de verschillen tussen de Randstad en Zuid-Limburg. Mooi, ik zie weer een lach. Even geen gedoe over een mondmasker of een schort, volgens mij was dit zomaar weer een onverwacht geluksmomentje voor ons allebei.

Meer weten

Geplaatst op: 26 mei 2020
Laatst gewijzigd op: 26 mei 2020