‘Geweldig, je eigen creativiteit inbrengen en lekker meteen toestemming krijgen!’

Interview met Marja van den Berg, Helpende op Topaz’ pilotlocatie Munnekeweij

“Lang verhaal kort: het is over heel veel schijven gegaan, maar een maand geleden is er door de bestuurder en de OR een klap op gegeven, en nu mag ik alle handelingen ook binnen uitvoeren, behalve injecteren. Dat vind ik zo geweldig, dat dat nou kan. Het is zo’n verrijking, ook voor mijn collega’s, dat we nu gewoon verder kunnen en ik niemand meer hoef te roepen. Voor het diploma Verzorgende C had ik al mijn rekentoetsen gedaan, ik was geslaagd met een 8 voor medisch rekenen. In de zomer werkte ik voor Topaz óók als invalkracht in de thuiszorg. Daar deelde ik gewoon medicijnen uit. Maar zo gauw ik binnen kwam, mocht het niet meer.

We zijn op de goede weg met Radicale Vernieuwing. We zijn zoveel bewuster van hoe we werken, vragen ons af waarom we de dingen doen, zoals we ze doen. Simpele dingen. We hebben nu roosteroverleg. Was er vroeger niet, dat deden we niet. Dan vind ik het wel gek dat daar geen planner bij zit. Waarom organiseer je dat overleg niet als er een planner aanwezig is? Zulke dingen breng je dan in bij de verbeterpuntensessies die we elke week hebben met onze teambegeleider Edith Labordus. Dan wordt dat opgepakt.

Alles gaat een stuk soepeler. Zoals die mevrouw die het fijn vond als haar kleinkind een keer zou kunnen komen logeren. Dat je dan aan je leidinggevende kunt vragen: kunnen we geen logeerbedjes aanschaffen? En dat dat niet over 36 schijven moet. Eerst duurde dat maar en duurde dat maar, nu had ik eigenlijk direct het antwoord: “Ja Mar, ga ze maar halen.” Geweldig, je eigen creativiteit inbrengen en lekker meteen toestemming krijgen! En wat wordt er een gebruik van gemaakt, ook door mensen die in de laatste dagen bij hun ouder willen zijn. Dat je dan kunt zeggen: pak een klapbedje, en dat er niet zo hysterisch over gedaan wordt. Eerst was het altijd: ja maar dit en ja maar dat. “Ja maar, wie gaat dat kind dat komt logeren verzorgen?” Tegenwoordig kun je denken in mogelijkheden. Mensen die een huisdier mee wilden nemen: dat was ondenkbaar. Nu hebben we een mevrouw met een papegaai op de kamer. We leren de bewoners kennen, daar doen we ook heel veel voor. We vragen ze hun wensen kenbaar te maken, en daar proberen we op in te gaan. Het is hun eindstation, maak daar dan iets moois van! En ik merk echt dat dat kan. Een paar jaar geleden moesten cliënten en zorg strikt gescheiden blijven. Alsof je niet echt een binding mocht hebben. Ik heb ooit met een collega een mevrouw uitgenodigd om uit eten te gaan. Een soort van illegaal, want anders kreeg je van die dingen als: “Stel nou dat die mevrouw stikt tijdens het eten?!” Nu zeg je op een middag: “Wie gaat er mee naar de kermis?” Mijn man ook mee, ook een rolstoel duwen, en daar gaan we, lekker poffertjes eten met de mensen – en het mag gewoon.

Ik vind het belangrijk dat dat met de mensen kan. Een jaar, anderhalf jaar geleden zei ik tegen een bewoner: “Morgen ga ik boodschappen doen. Zal ik iets lekkers meenemen uit de supermarkt?” Nou, die mijnheer wilde wel een reep chocola met stukjes hazelnoot. Dan kreeg je te horen: “Weet je wel dat die mijnheer diabetes heeft?” Nu is het: geef die mijnheer een stukje, laat hem lekker genieten. Ik weet wel: je kunt geen bedrijf runnen zonder regeltjes. Maar je hebt weleens regels dat je denkt: waar gaat dit over? Van één mevrouw weet ik dat ze heel erg van spaghetti houdt. Als ik dat dan thuis kook, neem ik een extra portie voor haar mee. En dan zie je die mevrouw zo lekker eten – ik houd daarvan. Lia, onze bestuurder, vind ik ook zo’n geweldig mens. Zij staat er zó achter en dat straalt ze ook uit. Laatst, bij een lunch waar alle jubilarissen voor uitgenodigd waren, vroeg ik haar wat het belangrijkste was, waar ze mee bezig was. Dan verwacht je dat ze iets heel ingewikkelds gaat antwoorden, maar wat ze zei was: “Liefdevolle zorg is voor mij het allerbelangrijkste.” Dan denk ik: oh, geweldig! Het is zeker leuker geworden.

Dat ik mijn creativiteit in kan zetten en me mag ontwikkelen in waar ik goed in ben, dat vind ik zo fijn. Ik ben nu al een hele tijd bezig stickers op de liften te krijgen met foto’s van het dorp en de omgeving; contact met het bedrijf dat dat doet en de fotograaf. We hebben zúlke saaie liftdeuren; het leek me zo leuk voor de mensen, dat het er allemaal veel vrolijker uit ging zien. Ga maar uitzoeken, kreeg ik te horen; kijk maar wat het kost. Nou, dat wordt nog wat, dacht ik. Maar nee hoor, gewoon een klap erop! Ik krijg de ruimte om te ontplooien wie ik ben. Vanmorgen appte ik nog aan een vriendin, over dat ik best veel dagen ingeroosterd was. Maar als je werkt met plezier maakt dat in sommige gevallen niet uit. Ik vond mijn werk al leuk. En nu nog veel leuker!”

Bron: publicatie Zicht op vernieuwing in de beweging van Radicale vernieuwing verpleeghuiszorg, van regels naar relaties.

‘Zicht op vernieuwing’ biedt een inkijkje in het reilen en zeilen van acht zorgorganisaties die werken aan zorg waarin niet de regels, maar de mensen voorop staan. De publicatie komt met inzichten over de manier waarop zorgorganisaties radicaal kunnen vernieuwen en hun zorg kunnen organiseren rondom de relatie tussen bewoner, naasten en medewerkers. Denk aan inzichten van medewerkers, cliënten, naasten en managers. Naast deze inzichten vindt u concrete voorbeelden uit de dagelijkse praktijk.

Meer weten


Geplaatst op: 19 juli 2018
Laatst gewijzigd op: 2 oktober 2018