Dames THe-blik: ‘Wisse-wasjes’

De Dames THe, Tineke van den Klinkenberg en Hetti Willemse, gaan sinds 2011 onverwachts op zorgvisite bij verpleeghuizen en woonzorgcentra door heel Nederland. Ze beoordelen de huizen op het ‘thuis voelen’ en kijken ernaar met de blik van: hoe zouden wij dit verpleeghuis voor onze eigen vader of moeder vinden? Op basis van hun zorgvisite ervaringen schrijven ze blogs die verschijnen op de website van Waardigheid en trots.

Over het onderwerp was kunnen de emoties in woonzorgcentra en verpleeghuizen hoog oplopen.

Voorwas

Met stip op 1 staat de ergernis over het constant zoek raken van was, gevolgd door het verkeerd wassen van kleren, waardoor ze niet meer draagbaar zijn. Een ergernis die wij tijdens onze huidige zorgvisites ervaren zijn de metershoge kooikarren die we aantreffen in de gangen van verpleeghuizen met lakens, handdoeken en persoonlijke kleding van bewoners. Die karren lijken wel nooit leeg te worden gemaakt. Je moet je er omheen manoeuvreren en zeker in een scootmobiel of met een rollator is dat niet eens altijd mogelijk. Dan voel je je echt in een instelling en ver van het Thuis gevoel.

Dames THe – www.zorgvisite.nl
Ruimtes voor de was zijn nu vaak weggestopt in de diepste krochten van de verpleeghuizen en woonzorgcentra, zo is onze ervaring tijdens onze zorgvisites. Als er een bewegwijzering naartoe is dan wordt de was- en droogruimte als  linnenkamer aangeduid. Dat wegstoppen is jammer, want het doen van de was en het strijken hoort bij het leven van alledag ook in verpleeghuizen”

Bonte en witte was

En dan is er ergernis over de kosten van het wassen. Waarom moet dat zo duur zijn. En waarom verschillen de prijzen zo per zorgorganisatie? Wij moeten er wel eens een beetje om gniffelen. Over het algemeen zijn zorgorganisaties niet zo scheutig met het vermelden van prijzen, maar als het om de was gaat, dan staat de prijs van hemd of broek genoteerd tot en met 2 cijfers achter de komma.

De prijs is al eens onderwerp geweest van politieke bemoeienis, toen het publieke debat erover dreigde te ontsporen. De Tweede Kamer nam toen een motie aan waarin het Nibud de opdracht kreeg om er een richtlijn voor te ontwikkelen. In 2012 kwam die richtlijn er. Deze schreef voor dat er 73,34 euro kon worden gevraagd als de zorgorganisatie zelf de kleding van de bewoner waste. Werd de was van kleding door de zorgorganisatie aan een externe wasserij uitbesteed, dan lag de prijs exclusief strijken en stomen tussen de 88,16 en 110,12 euro (let op bedragen: prijspeil 2012). Daarbij ging het Nibud uit van een ‘normaal vrouwen was patroon’ wat inhield: elke week zeven onderbroeken en onderhemden, twee tot drie bh’s, drie nachtjaponnen, een pantalon, twee rokken, vijf paar sokken, twee pantybroeken, twee truien, zeven T-shirts. Bij elkaar opgeteld: 5,5 kilogram persoonlijk wasgoed.

Dit zijn natuurlijk nogal prijzen als je het vergelijkt met een thuis situatie, nog daargelaten dat de witte was of platte was in het WLZ-tarief is opgenomen en meestal door de zorgorganisaties aan grote wasfabrieken is uitbesteed.

Hoofdwas

Het kan leuker, efficiënter en goedkoper. Daarover deden wij suggesties aan de hand in onze gids ‘Thuis Voelen’ uit 2009 (nog steeds te downloaden via onze website www.zorgvisite .nl ) Het begint al met een persoonlijke wasmand op de kamer, desnoods met een chipsluiting om te voorkomen dat er kleding uit wegraakt. In kleinschalige woonunits kan  overwogen worden zelf de was te doen. Als er was- en droogmachines, strijkplank etc. bij de hand en in het zicht zijn, zijn er ook naasten te vinden die hun bezoek een invulling kunnen geven de was voor en met hun dierbare te doen.

Of denk een contract met een wasserette in de buurt of laat de bewoners en/of hun familie daar zelf een contract mee afsluiten. Met gratis ophalen en bezorgen van ‘s morgens vroeg tot ’s avonds laat inclusief een leuk contactmomentje zijn wasserettes vast bereid persoonlijk wasgoed schoon te wassen voor redelijke bedragen die – toen wij er een kleine internetsteekproef onder deden- zeker niet hoger lagen (eerder lager) dan de Nibud advies richtlijn prijzen. Of maak het mogelijk dat bewoners in hun vaak enorme badkamer net als thuis een was- en droogmachine aansluiting hebben en propageer er gebruik van te maken. Het gaat om de beleving.

“Betrek bij het wassen en strijken de bewoners, de familie, maak er een sociaal ontmoetingspunt van met een lekkere kop koffie en gezellig zithoekje erin. Laat familie er met de bewoner gewoon zelf (een deel) van de was doen.”

Fijne was

Ruimtes voor de was zijn nu vaak weggestopt in de diepste krochten van de verpleeghuizen en woonzorgcentra, zo is onze ervaring tijdens onze zorgvisites. Als er een bewegwijzering naartoe is dan wordt de was- en droogruimte als  linnenkamer aangeduid. Dat wegstoppen is jammer, want het doen van de was en het strijken hoort bij het leven van alledag ook in verpleeghuizen. Mensen kijken graag naar of helpen graag een handje mee met deze alledaagse bedrijvigheid. Dat het anders kan laat Humanitas Deventer zien. Deze instelling heeft het wassen en strijken, wat ons betreft aangevuld met verstellen van kleding in de etalage gezet. Betrek daarbij de bewoners, de familie, maak er een sociaal ontmoetingspunt van met een lekkere kop koffie en gezellig zithoekje erin. Laat familie er met de bewoner gewoon zelf (een deel) van de was doen.

Spoelen, centrifugeren en drogen

En wat te denken van de beleving van waslijnen buiten met wapperend wasgoed eraan en nadien er lekker aan ruiken? Op onze nu 160 zorgvisites hebben we nog maar twee keer waslijnen gezien bij Reigershoeve in Heemskerk en nu ook bij De Nieuwe Antoniehof in Epe. Wij menen dat de activiteitenbegeleiding zich ook meer moet richten op deze gewone dingen van het leven en dat enthousiasmeren en mogelijk maken binnen de zorglocatie.

Een van ons spreekt wat dat betreft uit eigen ervaring van lang geleden, toen zij als 15-jarige scholiere tijdens een baantje in de grote vakantie in de linnenkamer van een verpleeghuis werkte. Bij tijd en wijle stapte ook de huismeester binnen met in zijn kielzog vaak één of twee bewoners die met hem mee drentelden. Dan werd aan de gezellige grote tafel het schone wasgoed even aan de kant geschoven om plaats te bieden aan het dienblad met theepot, kopjes en koekjestrommel en was er even tijd voor een praatje met de bewoners of vouwden de bewoners de was mee op.

Huiselijkheid zit ’m vaak in de kleine dingen. Met dat voor ogen kan een kind de was doen.

Meer weten

  • Lees ook de eerdere blogs van de Dames THe-blik
  • Met de publicatie vanaf 2007 van hun boeken ‘Thuis Wezen’, ‘Thuis Voelen’ en ‘Thuis Zijn’, alsook het boek ‘En zij leefden nog goed en tevreden. Hoe de bureaucratie bijdraagt aan betere ouderenzorg’, breken de Dames THe een lans voor het Thuis Voelen  en beschrijven zij hoe  kwaliteitsverbeteringen in de langdurige zorg praktisch en door iedereen kunnen worden opgepakt. Op de website www.zorgvisite.nl vindt u alle verdere informatie.
  • Abonneer u op de nieuwsbrief (via website zorgivsite) van de Dames THe en ontvang steeds de nieuwste zorgvisite en tips.

Geplaatst op: 13 maart 2018
Laatst gewijzigd op: 14 maart 2018