Dames THe-blik: ‘We gooien het in de groep’

In de eerdere THe-blikken ‘Een goed begin is het halve werk‘ en ‘Met een gerust hart wachten‘, hebben we het vooral gehad over de individuele oudere die de stap naar een verpleeghuis moet gaan maken en hoe je daar als zorgorganisatie de beste condities voor kunt creëren. In deze THe-blik willen we onze aandacht richten op het (nood) gedwongen groepsaspect dat meestal aan deze verhuizing is gekoppeld.

Gezamenlijkheid

Wij sluiten onze ogen er heus niet voor dat verpleeghuiszorg met zich meebrengt dat de nieuwe bewoner -anders dan in zijn/haar eigen huis- in een omgeving terecht komt, waarin hij/zij afhankelijk is van anderen (vooral van medewerkers) en van gezamenlijkheid (vooral met medebewoners en in gebruik van ruimtes zoals woonkamers, gangen, sanitair). Het is geen keuze, het is zo. Je woont met 5 tot 10 en soms nog meer ‘anderen’. Er zijn zorgmedewerkers die aan jou als persoon en jouw woongroep of etage zijn verbonden en ineens in jouw badkamer staan om je te helpen met bij intieme handelingen zoals het douchen en aankleden. Het zijn ‘Anderen’ die je niet zelf uitgekozen hebt. Het is bekend dat vertrouwdheid en een veilig gevoel belangrijke emotionele condities zijn.

Wat kan er vanuit het verpleeghuis gedaan worden om die ‘anderen van de groep’ voor jou wel meer bekend te laten zijn?

Het begint volgens ons al bij het besef vanuit de zorgorganisatie dat het niet niks is om na ruim 80 jaar op jezelf te hebben geleefd van de ene op de andere dag in een groep terecht te komen. En dat je bedenkt dat het voor een bewoners net een stukje makkelijker is als men komt te wonen in een huis of groep, waar al bewoners zijn met een bekend gezicht, een gedeeld verleden en/of gedeelde interesses en leefstijlen. En dat je deze waarde zo belangrijk vindt, dat je er in je wachtlijstbeheer rekening mee houdt en voorrang geeft aan mensen die bijvoorbeeld familie of vrienden zijn. Wij zagen in ieder geval dat het erg hielp tegen eenzaamheid en onrust, toen een schoonzuster van een bewoonster ook in het huis kwam wonen. Daarmee werden bovendien twee vliegen in een klap geslagen. Want ook de naasten combineerden een bezoek aan de eigen moeder met een bezoek aan tante en bleven daardoor wat langer. En u weet, als er bezoek is, heeft het zorgpersoneel meer tijd voor de andere bewoners.

‘ Het is niet niks om na ruim 80 jaar op jezelf te hebben geleefd van de ene op de andere dag in een groep terecht te komen.’

De tegenreactie luidt meestal: mag niet, kan niet. Verwijzende vingertjes naar CIZ en Zorgkantoor. En dat is echt kul. Verschuilgedrag. Zet door. Wees burgerlijk ongehoorzaam. Zoek de publiciteit op en maak duidelijk waar je vanuit medemenselijkheid en welbevinden voor staat in plaats van mee te gaan met de mores van de bureaucratie. Als een spoedeisende hulparts mag ‘screenen’ op wie hij/zij als eerste aan de beurt laat zijn, waarom zou je als verpleeghuis deze verantwoordelijkheid dan niet kunnen hebben om het welbevinden van de toekomstige bewoners te dienen? Succes en goodwill van de publieke opinie verzekerd.

Een tweede mogelijkheid is dat je als verpleeghuis van tevoren een manier vindt om bij de mensen op de wachtlijst en de mensen die al in het in het verpleeghuis wonen, na te gaan waar een haakje zit met elkaar. Hoe klein zo’n haakje ook is, bijvoorbeeld dat de kinderen naar dezelfde school gingen, dat bewoners of partners van bewoners bij zelfde werkgever werkten, dat men lid was van dezelfde vereniging. Het maakt de overgang en acceptatie voor een nieuwe bewoner gemakkelijker. Nu horen wij al zeggen, ja maar dat verandert de groep niet. Dat klopt, maar het helpt wel om leven in een groep vanaf dag één draaglijker te maken. Je voelt je als bewoner minder alleen staan en het maakt het contact tussen naasten onderling ook makkelijker. Dat geldt natuurlijk niet voor iedereen, maar deze dooddoener horen we zo vaak. Alsof deze enkeling een reden is om het voor anderen te laten. Ja, dan sla je alles dicht.

Een derde aspect is de introductie. Stimuleer dat de nieuwe bewoner of zijn/haar naasten een verhuiskaartje ‘sturen’ aan de toekomstige medebewoners. Geef een flyer mee waarin het team dat om vader, moeder of partner heen staat, zich voorstelt en hoe ze bereikbaar zijn. Introduceer de medebewoners van de groep bij naam op papier met een korte beschrijving of stuur een persoonlijk welkomstfilmpje vanuit de ‘nieuwe buren’ (want de facto zijn dit toch de mensen van ‘de groep’) op. Activiteiten- en leefplezier werkers/coaches waarin Waardigheid en trots volop investeert kunnen dit bij en met de bewoners stimuleren en realiseren. Ja, ja, we kennen de AVG. Maar los van het feit dat al bij de eerste intake om toestemmingen kunt vragen (vinkje zetten bij de vraag in de vragenlijst; deze vraag dan natuurlijk wel opnemen!), heeft inmiddels nu toch wel elke zich respecterende zorgorganisatie een digitaal programma (zoals Caren Zorgt of Familienet) beschikbaar gesteld voor elke tot de wachtlijst toegelaten toekomstige bewoner?

We gooien de mensen dus niet zomaar in de groep. De mensen maken de groep. Verpleeghuizen hebben daarin een belangrijke verantwoordelijkheid.

Meer weten


Geplaatst op: 28 november 2018
Laatst gewijzigd op: 28 november 2018