Dames THe-blik: ‘On-be-Hagen’

De Dames THe, Tineke van den Klinkenberg en Hetti Willemse zijn terug en gaan door met het schijven van blogs voor Waardigheid en trots. Een tweede blogserie over hun zorgvisite ervaringen om de zorgsector scherp te houden en goede zorg te stimuleren. De Dames THe gaan sinds 2011 onverwachts op zorgvisite bij verpleeghuizen en woonzorgcentra door heel Nederland. Ze beoordelen de huizen op het ‘thuis voelen’ en kijken ernaar met de blik van: hoe zouden wij dit verpleeghuis voor onze eigen vader of moeder vinden?

Vast onderdeel van onze zorgvisites is de blik of en hoe de locatie verbinding maakt met het buitengebeuren, de buurt. De mens is een sociaal wezen en heeft frisse lucht nodig. Daarom lopen we altijd eerst een rondje om het huis. En dat levert met regelmaat hilarische ervaringen op. Van heerlijk gekuier met contactmogelijkheden van en naar de wijk, van verdwalen in het bos omdat de lommerrijke omgeving er naadloos in overgaat, van vrijwel ondoordringbare bospaadjes omdat we nog net het gaatje willen ervaren waarmee ons rondje kan worden afgemaakt, tot klimtochten over taluds die zo opgeworpen zijn dat ze het uitzicht van de verpleeghuisbewoners op hun omgeving totaal ontnemen. De Dames THe schoentjes hebben heel wat te verduren.

Met ons rondje om het huis bekijken we dus hoe het verpleeghuis zich verhoudt tot de wijk, de natuur, de winkels, scholen, sportvelden, speelterreintjes, dierenweides of andere voorzieningen in de buurt. Doet het daar wat mee en zoekt het verpleeghuis er op een natuurlijke manier verbinding mee. Zijn er vanzelfsprekende punten waarop de verschillende voetgangers- of fietsersstromen elkaar kunnen ontmoeten. Heb je als bewoner wat te kijken. Is zwaaicontact mogelijk. Hoe zijn de terrassen gesitueerd. Zijn er balkons van waaraf er wat te zien valt of van waaraf contact mogelijk is. Waar zijn de beschermde tuinen. Zit daar een hekje in om als medewerkers, vrijwilligers en/of naasten makkelijk met de bewoners uit wandelen te gaan, zodat je niet het hele gebouw met zijn tig deuren door moet. Waar zijn de werkruimtes van het personeel. Direct leggen wij de mattenklopper erover heen als we zien dat de werkplekken van de medewerkers op de begane grond gesitueerd zijn, terwijl de bewoners boven wonen, zonder over een eigen buitenruimte te beschikken. Daarentegen delen wij pluimen uit als wij de woon- en leefruimtes van de bewoners vooral op de begane grond treffen en zij ook makkelijk en veilig naar buiten kunnen.

Veilig

Wat wij zien in verpleeghuisland is dat veilig nogal vaak wordt ingevuld als een hek met drie lagen prikkeldraad er bovenop. En dan geplaatst op een plek waarachter nog meters buitengebied ligt, onbruikbaar voor de bewoners en hun naasten. Buitengebied dat vervolgens tot een soort niemandsland verwordt omdat het ‘niemands land’ is. Zonde. Oh, het zal best kunnen dat de erfgrens van het verpleeghuis precies daar op de plek van het hek ligt en dat de overige grond van de gemeentes is. Maar ga dan het gesprek met de gemeente aan en bewerkstellig dat je voor een luttel bedrag de grond mag gebruiken in ruil voor onderhoud. Dat levert meerwaarde -geluk en welbevinden- voor de kwetsbare bewoners. Een locatie van Topaz heeft met de gemeente Leiden daarover afspraken weten te maken. Veel gemeenten pronken met het label dementievriendelijke gemeente, gezonde gemeente en met predicaten van de Wereld Gezondheidsorganisatie. Evenwel wat wij in de praktijk zien is dat op de te bereiken win-win situatie tussen de ‘fysieke en de sociale/zorg’ tak van de ambtelijke diensten nog werelden, sterker hele universums te winnen zijn.

We laten dit zijpaadje voor wat het is. We waren bij de hekken. Daar worden we niet vrolijk van. Ze roepen bij ons een gevangenis gevoel op. Vooral natuurlijk als er ook nog eens dat drievoudig prikkeldraad bovenop zit. “Dat is nodig, heus waar, anders klimmen er ouderen overheen’ wordt ons nogal eens voor de voeten geworpen. En gelukkig steeds vaker met de vraag erachter. “We willen het zelf eigenlijk ook niet. Maar hoe kan het anders?

Onze oplossing: breng hagen aan We zien ze gelukkig steeds vaker als afscheiding om beschermde tuinen heen. En dan vooral voor de bewoners. En niet voor de auto’s zoals we laatst in Bergen op Zoom zagen: om de parkeerplaatsen van de auto’s waren hagen geplant, terwijl de buitenruimte van de bewoners werd afgeschermd door meer dan manshoogte roestvrijstalen hekken.

Hagen voor en achter een hekwerk is een mooie oplossing, waarbij je ook nog zicht erover heen houdt. Bijkomend voordeel met zomers zoals deze: de schaduw van groen is net wat koeler. Hagen kun je larderen met begroeiingen. Klimplanten, het liefst met geur en kleur. En kleine vogelhuisjes erin. Of insecten hotels. En ertussen door poortjes en hekjes die desgewenst met een code van binnen en van buiten open kunnen zodat het bezoekers makkelijk wordt gemaakt om met zijn/haar dierbare een ommetje van het terrein af te maken. Oh er is vaak zoveel in de nabije omgeving van een verpleeghuis waar je even vertier of afleiding aan kunt hebben. Echt heel vaak ontwaren wij voetbal- of tennisvelden op oogafstand van een verpleeghuis. Het buitenbankje hoeft alleen maar omgedraaid te worden om naar de wedstrijd te kijken. ‘Hé, Dames THe, makkelijk gezegd, dat is de gemeente …’

Best lekker om het bij de ander te leggen. Maar daar zijn wij dames THe niet van gediend en de bewoners al helemaal niet!

Meer weten


Geplaatst op: 8 augustus 2018
Laatst gewijzigd op: 20 augustus 2018