Dames THe-blik: ‘Makkelijker kunnen we het niet maken, wel moeilijker’

De Dames THe, Tineke van den Klinkenberg en Hetti Willemse, gaan sinds 2011 onverwachts op zorgvisite bij verpleeghuizen en woonzorgcentra door heel Nederland. Ze beoordelen de huizen op het ‘thuis voelen’ en kijken ernaar met de blik van: hoe zouden wij dit verpleeghuis voor onze eigen vader of moeder vinden? Dit is de tweede blogserie die ze voor Waardigheid en trots schrijven over hun zorgvisite ervaringen om de zorgsector scherp te houden en goede zorg te stimuleren.

Leest u even met ons mee om ons ongenoegen, zoals dat in de titel is vervat, te begrijpen.

Een echtpaar, ver in de 80, woont zelfstandig in een willekeurige gemeente in Nederland. De man is goed ter been, maar dement; de vrouw is al jaren aan een-op-maat- gemaakte- rolstoel gebonden, maar heeft een koppie dat op scherp staat. De thuiszorg komt over de vloer voor de ADL van mevrouw, dat is dan ook alle hulp. Handen en voeten van de man en het hoofd van de vrouw functioneren in symbiose in eigen huis en haard. Zo willen ze het en kunnen ze het samen. De kinderen houden meer dan een toegewijd oogje in het zeil of vader en moeder het blijven redden. Ze hebben het er net met moeder over gehad: ‘is het toch niet verstandig naar een meer beschermde woonsituatie te gaan uitkijken?’ Moeder ziet dat moment ook aanbreken. Maar dan, of de duvel ermee speelt overlijdt vader plotseling. Het is op slag alle hens aan dek. Zonder de handen en voeten van vader redt moeder het thuis niet.

We zullen het hier niet hebben over de passiviteit en inflexibiliteit van het zorgsysteem en van de thuiszorgorganisatie, waar het echtpaar al jaren een relatie mee heeft, in het bijzonder. We gaan het ook niet hebben over de emoties en de tranen bij de kinderen omdat ze geen andere oplossing zien dan moeder de dag na de begrafenis van haar man naar een verpleeghuis in haar gemeente te laten verhuizen, waar ze in het minst aantrekkelijke kamertje wordt ‘gestald’. We hebben het er niet over dat moeder bij wijze van spreken nog degene is die daar het beste en troostend richting haar kinderen mee om kan gaan. Ze weet dat dit tijdelijk is en dat haar dochter alles in het werk stelt om voor haar een fijne beschermde woonplek bij dochter in de buurt te organiseren. En gelukkig gebeurt dit ook al na een paar maanden. Zucht van verlichting en een naar de persoonlijke omstandigheden eind goed al goed afloop. Maar dan komt het duveltje uit het gemeentelijke doosje tevoorschijn……

Moeder wordt bestookt met brieven van de gemeente waar ze al sinds mensenheugenis woont. Die brieven betreffen haar op maat gemaakte scootmobiel. Wat kort door de bocht komen die brieven op het volgende neer: ‘Wel hier en gunter. U gaat verhuizen naar een andere gemeente. Hier met die scootmobiel! Die hoort ons toe en moet binnen onze gemeentegrenzen blijven. U moet een nieuwe scootmobiel bij het WMO-loket van uw nieuwe gemeente aanvragen.’ We zullen u besparen wat die vracht aan correspondentie aan energie heeft gekost. Hoeveel zorgen dat heeft gegeven bij moeder en de kinderen. ‘Zonder mijn scootmobiel ben ik nergens.’ En hoeveel mensen, uit duurbetaald belastinggeld daar van niks naar niks tijd in hebben gestoken. En natuurlijk was de nieuwe gemeente waar mevrouw ging wonen al bezig met de bestelling van een nieuwe op maat van de handicaps van mevrouw gemaakte scootmobiel. En toch…. Het is toch Kafka!

Wat is er moeilijk aan om mevrouw de scootmobiel, waar ze tevreden mee was en die prima functioneerde mee te laten nemen naar haar nieuwe gemeente? Waarom kunnen gemeenten zelfs zonder dat de cliënt er maar iets van merkt, dat niet onderling met elkaar regelen en verrekenen?

Het is zo simpel als wat. Scootmobiel mevrouw Jansen. Bouwjaar dan en dan. Aangeschaft voor bedrag X. Afschrijving per jaar bedrag Y. Resteert een onderling als gemeenten te verrekenen bedrag Z.  Het is toch te gek voor woorden, dat daar waar het in geval van autoschades al sinds jaar en dag tussen verzekeringsmaatschappijen onderling wordt afgehandeld en verrekend, juist onze hoeders van het publiek belang -lees gemeenten- het kwetsbare burgers zo moeilijk en zorgelijk maken. Het is een kolossale fout in het hele WMO-systeem, waarbij de gemeente aan de knoppen zijn gezet, dat het Rijk heeft verzuimd het recht in te voeren dat de verleende WMO-dienst of het WMO-artikel de burger volgt als deze om welke reden dan ook naar een andere gemeente binnen Nederland gaat verhuizen. Die fout moet alsnog zo snel mogelijk hersteld worden.

Meer weten

  • Lees ook de eerdere blogs van de Dames THe-blik
  • Met de publicatie vanaf 2007 van hun boeken ‘Thuis Wezen’, ‘Thuis Voelen’ en ‘Thuis Zijn’, alsook het boek ‘En zij leefden nog goed en tevreden. Hoe de bureaucratie bijdraagt aan betere ouderenzorg’, breken de Dames THe een lans voor het Thuis Voelen  en beschrijven zij hoe  kwaliteitsverbeteringen in de langdurige zorg praktisch en door iedereen kunnen worden opgepakt. Op de website www.zorgvisite.nl vindt u alle verdere informatie.
  • Abonneer u op de nieuwsbrief (via website zorgvisite) van de Dames THe en ontvang steeds de nieuwste zorgvisite en tips.

Geplaatst op: 30 oktober 2018
Laatst gewijzigd op: 12 november 2018