Kwaliteitsverbetering verpleeghuiszorg

Blog bewoner Bert Sigmans over Twinkelbus Maasduinen

Bert Sigmans, bewoner van de Venloene van Maasduinen:
“De wereld ligt voor mij open, al is het maar één dag per jaar.”

Met een beetje goed weer ga ik eropuit met mijn elektrische rolstoel. Ik moet wel bijhouden hoeveel kilometer ik afleg want de accu beperkt het totaal aantal kilometers wel en dan zou ik onderweg ergens stil komen te staan. Naar de Efteling, koffie drinken in de buurt en weer terug, dat gaat prima. Ik heb een abonnement, ik kom er heel vaak.

Ik woon nu 3,5 jaar in de Venloene. Sinds ik 5 jaar geleden een CVA kreeg, ben ik aan een kant verlamd. Ik ben gehandicapt, maar niet bejaard, ik ben 71. Ik ben heel graag bezig. Toen ik van de Twinkelbus hoorde, heb ik meteen mijn eerste uitje vastgelegd. Ik wilde graag mijn vriend opzoeken in Oostende en dat dan combineren met het museum aan de Schelde in Antwerpen, dat ik nooit had bezocht sinds het is afgebouwd.

Ik ken mijn vriend al 45 jaar, we spreken elkaar nog steeds veel over de mail. Hij heeft 3 jaar geleden zijn vrouw verloren. Mijn vrouw is 2 jaar geleden overleden. Toen ik mijn zus vertelde over mijn plannen, wilden zij en mijn zwager graag mee. Sinds mijn vrouw, Wilma, is overleden, kookt mijn zus een keer per week voor mij. Dat komt zo: ik ben geen gemakkelijke eter, ik lust alleen wortelstamp en spinazie, waar het op groenten aankomt.

We hebben een geweldige dag gehad. In de ochtend het museum bezocht. In de middag gewinkeld in Oostende, een borreltje gedronken en heerlijk gegeten. We waren pas om half 12 ’s avonds terug. Leo, onze chauffeur vond het niet erg. Een geweldige man, we waren blij met hem.

Wilma was altijd mijn sociale geweten. Zij zorgde ervoor dat het bezoek koffie kreeg, dat mensen een verjaardagskaart kregen of dat ze mensen bedankte als ze wat voor ons hadden gedaan. Ik denk er dus niet snel aan om mijn zus te bedanken voor wat zij voor mij doet, maar met dit uitje heb ik dat hoop ik een beetje goed gemaakt.

Dit voorjaar ben ik weer op pad geweest. Twee verzorgenden, Hannie en Patricia, kwamen spontaan op het idee om mee te gaan. Met z’n drieën zijn we met Leo, ik had hem weer als chauffeur gevraagd, naar Amsterdam gegaan. Winkelen, Rijksmuseum, de 9 straatjes en het Rembrandplein. Alles hebben we te voet afgelegd tot ’s avonds half 9. Hannie en Patricia waren bekaf. Ik niet; er zitten voordelen aan een elektrische rolstoel. Voor Leo was het weer een latertje.

Het grappige is wel dat mijn omgeving bij de Twinkelbus het idee had van ‘zo’n bejaardenbus’. Omdat ik zo enthousiast ben, hebben ze dat idee nu niet meer. Ik weet niet of alle bewoners al op de hoogte zijn van het bestaan van de Twinkelbus en dat je ieder jaar een dag een uitje mag maken. Ik ga dat balletje toch eens opwerpen in de cliëntenraad, waar ik lid van ben. Ik heb goed contact met de bestuurder van Maasduinen, Martin. Hij wil dat de zorg van Maasduinen weer van de mensen in Loon op Zand zelf is. Hij wil ook graag dat er weer bij de Venloene gekookt wordt. Ik sta daar helemaal achter.

Waar mijn volgende uitstapje naar toe gaat, weet ik nog niet. Ik mag pas weer in 2018, maar ik zou heel graag eerder gaan. Maastricht, een prachtige stad, maar ik wil ook naar Gent. De wereld ligt voor mij open, al is het maar één dag per jaar.

We hebben een geweldige dag gehad. In de ochtend het museum bezocht. In de middag gewinkeld in Oostende, een borreltje gedronken en heerlijk gegeten. We waren pas om half 12 ’s avonds terug. Leo, onze chauffeur vond het niet erg. Een geweldige man, we waren blij met hem.

Door: Ellen Kleverlaan

Meer weten

Maasduinen geeft een workshop over de nieuwe visie van Maasduinen tijdens de Waardigheid en trots-congresdagen op 3 en 4 juli.


Geplaatst op: 20 mei 2017
Laatst gewijzigd op: 13 juni 2017