Kwaliteitsverbetering verpleeghuiszorg

Blog bestuurder Martin van de Ruit over Twinkelbus Maasduinen

Martin van de Ruit, bestuurder van Maasduinen:
“Zorgorganisaties moeten meer zijn dan leveranciers van zorg.”

Intramurale zorgorganisaties zijn instituten op zich geworden. Vaak wat losgezongen van de maatschappij waarvan ze deel uitmaken. Toen ik hier anderhalf jaar geleden als bestuurder begon, wilde ik dat Maasduinen weer onderdeel van het dorp zou worden, van de mensen in het dorp die immers ooit van onze zorg gebruik zullen maken. Daarnaast wilden we meer doen voor onze cliënten om zo van iedere dag weer opnieuw een mooie dag te maken. In onze visie op zorg moet ‘de zorg’ meer zijn dan wat we onder formele zorg verstaan. Een twinkeling in de ogen van onze bewoners bezorgen, dat vind ik heel belangrijk.

Zo is het idee van de Twinkelbus geboren. Een bus die één keer per jaar exclusief beschikbaar is voor iedere cliënt die dat wil. Voor een bestemming naar keuze en met het gezelschap dat de cliënt verkiest. Voorwaarde is dat de bestemming op één dag kan worden aangedaan. Naar de Eiffeltoren? Dat kan dus en dan dezelfde dag weer terug.

De Twinkelbus is een Mercedes waar acht mensen in kunnen. We hebben ‘m aangeschaft van de Van Rijn-gelden voor zinvolle dagbestedingsactiviteiten. Dit is uiterst zinvol. Mensen komen te weinig buiten. Met deze bus realiseren we niet alleen de mogelijkheid om eropuit te gaan, wat veel bewoners anders individueel niet voor elkaar zouden krijgen; we zorgen er ook voor dat bewoners een twinkeling in de ogen krijgen en dat we de verbinding met de lokale maatschappij leggen. Precies dat wat we met onze visie op zorg beogen.

De verbinding met de lokale maatschappij leggen we doordat er onder andere vrijwilligers nodig zijn als buschauffeur en onze cliënten mogen zelf hun gezelschap kiezen, wat vaak mensen van buiten Maasduinen zijn. We brengen als het ware de wereld van buiten naar binnen en van binnen naar buiten; die sociale verbinding is wat we zochten. Daarom is de bus ook zo’n goede aanschaf; dat moet je niet extern willen beleggen. Overigens heb ik wel vanaf het begin duidelijk gemaakt dat er geen beroepskrachten voor ingezet mogen worden. Wij betalen de bus en de benzine, maar de kosten die mensen gedurende hun dagje uit maken, zijn voor hen.

Ja, we hebben in het begin wel discussie gehad over de keuze voor een bus in plaats van investeren in extra medewerkers. Juist omdat in mijn optiek zorgorganisaties meer zijn dan leveranciers van zorg en ook het welbevinden moeten beogen, is dit zo belangrijk.

Door slim organiseren kunnen teams ook zelf tijd vrijmaken voor de welzijnscomponent. Een ijsje eten met een bewoner? Het kan heus, zet bijvoorbeeld een vrijwilliger in voor de weekplanning of voor de wekelijkse boodschappen. Waarom niet? Iemand van buiten die zijn hele leven in de logistiek heeft gewerkt, vindt dat wellicht geweldig om te doen. Dat vraagt op een andere manier naar vrijwilligers kijken en naar je eigen teamtaken. En het vraagt ook om het binnenlaten van de wereld buiten ons, die we te lang van onze eigen zorgwereld hebben afgescheiden. Als je dat als team voor elkaar krijgt, kun je tijd overhouden voor andere dingen. Een andere manier van denken en doen, is echter niet van de een op andere dag een feit, dat vraagt tijd. Maar we zien het wel ontstaan en ondertussen zingen de fantastische ervaringen met de Twinkelbus rond in de organisatie. We zijn op de goede weg.

“Mensen komen te weinig buiten. Met deze bus realiseren we niet alleen de mogelijkheid om eropuit te gaan, wat veel bewoners anders individueel niet voor elkaar zouden krijgen; we zorgen er ook voor dat bewoners een twinkeling in de ogen krijgen en dat we de verbinding met de lokale maatschappij leggen. Precies dat wat we met onze visie op zorg beogen.”

Door: Ellen Kleverlaan

Meer weten

Maasduinen geeft een workshop over de nieuwe visie van Maasduinen tijdens de Waardigheid en trots-congresdagen op 3 en 4 juli.


Geplaatst op: 20 mei 2017
Laatst gewijzigd op: 13 juni 2017