Barbara Versteegen (Insula Dei Huize Kohlmann): Een sterk verhaal waarmaken….

Barbara Versteegen is bestuurder van Insula Dei Huize Kohlmann en lid van de Commissie Vernieuwing Wlz van ActiZ die zich buigt over de vernieuwingsagenda van de Wet langdurige zorg. Ze blogt over de groeiende noodzaak om kansen te scheppen voor ouderen tot het blijven functioneren in hun eigen leven.

‘De ouderenzorg is in de media en in het publieke debat het afgelopen jaar onder een vergrootglas gelegd naar aanleiding van incidenten en politieke agenda’s. Om de nuance er in te brengen hebben wij met een aantal bestuurders van ouderenzorgorganisaties de handschoen opgepakt om krachtig over het voetlicht te brengen wat voor ons het verhaal in de ouderenzorg moet zijn. Dat verhaal heeft de eerlijke boodschap in zich dat we enerzijds moeten aanvaarden dat oud worden een periode is van afbouw in het leven waarbij het perspectief op de zo door ons allen gewenste autonomie en welbevinden flink onder druk komt te staan. Anderzijds betekent oud worden of oud zijn zeker niet het einde van de mogelijkheden tot het voeren van regie over het eigen leven.

Dat líjkt een sterk verhaal; toch is dat precies waartoe wij onze inspanningen leveren en waarom wij die nog meer moeten gaan opvoeren. Daar moeten wij ons verhaal waarmaken door nog meer nadruk te leggen op het kansen scheppen voor ouderen tot het blijven functioneren in hun eigen leven.

Ruimte scheppen voor welbevinden

Deze beweging hebben we de titel gegeven Ruimte scheppen voor welbevinden. Zodat er meer ruimte komt voor de kwaliteit van leven van mensen die in een verpleeghuis wonen of thuis verpleegzorg krijgen. In een tijd waarin we ons in de maatschappij vooral richten op het medische model, pleiten wij voor meer aandacht voor het welbevinden. Hoe kunnen we iemand zodanig ondersteunen dat we wegkomen van dit model en de aandacht verleggen naar wat iemand helpt om als persoon te kunnen zijn of doen. Ook in de laatste uiterst kwetsbare fase, blijft een cliënt een autonoom persoon die er op moet kunnen rekenen dat hij juist daarin maximaal ondersteund wordt. Eigen regie heeft dan niets te maken met het percentage zelfstandigheid maar alles met of iemand gekend wordt in zijn levensstijl. Dat is volgens ons een sterk verhaal. Een verhaal dat we waar willen maken.

Ik bedoel het letterlijk: een sterk verhaal. Zo sterk dat het in een tijdgeest van bezuiniging en transitie laat zien dat het ondersteunen van kwetsbare ouderen in hun eigen leefstijl, in een georganiseerde setting levendig en vitaal is.

Een sterk verhaal waarmaken

Een sterk verhaal waarmaken is daarom mijn motto voor het nieuwe jaar. ‘Een sterk verhaal’ betekent voor ons het kénnen van het (levens)verhaal van de cliënt met zijn behoeftes (zorg) en verlangens (welbevinden): ‘Wie ben ik?’, ‘Wat heb ik nodig?’, ‘Welke rol wil ik graag vervullen ?’. Met het verhaal van de cliënt weten we wat voor hem of haar belangrijk is om te kunnen blijven doen en zo de eigen persoon te kunnen blijven in relatie tot anderen. Het zich gekend en veilig weten is een van de belangrijkste voorwaarden voor mensen om ondanks vergaande lichamelijke of geestelijke kwetsbaarheid, autonomie en daarmee eigen kracht te ervaren.

Een echt gesprek

In een onlangs georganiseerde themabespreking onderstreepten wij ons voornemen om het ‘bushokjesgesprek’ af te schaffen. U kent dat wel: zo’n gesprek met een willekeurige passant, waarin je elkaar niet aan hoeft te kijken, niet hoeft te kennen en wat eigenlijk over niets gaat. We hanteren het motto ‘één gesprek is geen gesprek, twee gesprek is een half gesprek en drie gesprek… is een echt gesprek’.

Ervaring heeft geleerd dat een gesprek pas wordt ervaren als een moment van serieuze aandacht als het niet tussen twee deuren, in de gang of in het voorbijgaan plaatsvindt. De kwaliteit van een zittend gesprek, ook al is dat korter dan het ‘bushokjes gesprek’ wordt als groter ervaren!

Het kleine moment heeft dan een grote impact; er zijn duizend momenten op een dag om zo het verschil voor een cliënt te maken.

Schijnwerpers

Ik nodig de politiek van harte uit om de schijnwerpers dáár op te zetten. En aandacht te hebben voor de goede voorbeelden die er iedere dag zijn. Wellicht kan de politiek het dan ook eens worden om de aangekondigde draconische bezuinigingen voor 2017 af te boeken. Dat zou een mooie opdracht voor het nieuwe jaar zijn!’

Meer weten


Geplaatst op: 15 februari 2016
Laatst gewijzigd op: 20 december 2016