Anneke Augustinus (Zorg en Zekerheid): Het verpleeghuis als de nieuwe hockey- of voetbalvereniging

Anneke Augustinus is Afdelingsmanager Care bij Zorg en Zekerheid, waarbij ze verantwoordelijk is voor zorginkoop – onder andere verpleeghuiszorg. Ze blogt over de inzet van het netwerk bij het verbeteren van kwaliteit van verpleeghuiszorg.

‘Sinds mijn vorige blog heb ik met veel mensen gesproken over hoe we onze verpleeghuiszorg zouden willen, onder andere met leden van het klantenpanel en onze ledenraad. En wat mij opviel is dat er naast negatieve ervaringen, heel veel positieve verhalen zijn. Vooral van mensen die zelf actief betrokken zijn bij langdurige zorg, bijvoorbeeld omdat hun partner of een goede vriend of vriendin in een verpleeghuis verblijft. Zij zorgen ervoor dat iemand zijn of haar leven zoveel mogelijk kan voortzetten in het verpleeghuis. En dat zit hem vaak in kleine dingen. Het meenemen naar de sportvereniging, de gebruikelijke maandelijkse wandeling of het kopje koffie in de stad. Mooie verhalen, mooie daden.

Als die betrokkenheid een positiever beeld van onze verpleeghuiszorg oplevert, hoe kunnen we de inzet van het netwerk dan vergroten? Hoe kunnen we van het verpleeghuis de nieuwe voetbal- of hockeyvereniging maken waar helpen heel gebruikelijk is?

De maxi f-jes

Allereerst, om in sporttermen te blijven, door een nieuwe klasse introduceren. Iedereen weet dat bij het klimmen der jaren de prestaties dalen. Het seniorenelftal lonkt. Om maar over mijzelf te spreken: ik weet nu al dat mijn conditie nog minder wordt. Dat ik op een bepaald moment ga verlangen naar een kleiner speelveld en een kortere speelduur. Misschien ga ik ook de spelregels wel wat complex vinden, moeten ze worden aangepast. U ziet, een nieuw f-je is geboren: de maxi  f-jes.

Voor degenen onder u die niet voetballen of hockeyen; mini f-jes zijn spelers van 4/ 5 jaar. En net als voor mini f-jes moet voor mij als maxi f-je veel worden geregeld. Door de steun en inzet van verenigingsleden kan ik blijven sporten en behoud ik mijn spelplezier.

Zorg versus leven

Als we bijna alles voor iemand moeten regelen, associëren we dat met verpleeghuisZORG. En zorg wordt geboden door professionals en stimuleert in minder mate de inzet van familie en vrienden. Maar het kan ook anders. Laatst was ik in Engeland, en zag bij het startpunt van een wandeling een busje met duidelijk zorgbehoevende ouderen. Op dat busje stond ‘assisted living’ en ‘memory care’.  Vrij vertaald  ‘ondersteund leven’ en ‘geheugenzorg’. Hoe mooi is dat?  Bij deze organisatie staan het leven en het bieden van geheugen(onder)steuntjes centraal.

Het ‘leven’ wordt niet gemaakt door professionals. Dat maken we zelf, en met elkaar.  Misschien moeten wij ook maar eens gaan spreken van ondersteund leven, in plaats van verpleeghuiszorg.

Verplichte vrijwillige inzet

Want stel het leven blijft centraal staan, en we zijn het erover eens dat we dat mét elkaar doen, hoe kunnen we dan die ondersteuning door familie en vrienden ook in het verpleeghuis vanzelfsprekend maken?

Weer even terug naar voetbal en hockey. Ik weet niet of u kinderen heeft die deze sporten beoefenen, maar het is een algemeen gegeven dat als kinderen lid worden van een sportvereniging, een actieve inzet van ouders wordt verwacht. Bardiensten, coachen, fungeren als taxi en trainer; als ouders doen we het allemaal. Ik hoor de critici al: ‘Ja, dat is vrijwillig en daar betaal ik geen belasting voor.’ Nog een andere vergelijking dan. De basisschool. We vinden het heel gewoon daar een actieve bijdrage te leveren.  Als  luizenmoeder, voorleesvader, klusouder of de organisatie van het kerstdiner. En helpen bij het schoolreisje? Daar zijn zelfs wachtlijsten voor, zo populair.

Maar wat te denken van voorleeszonen, kookvrienden en kluskinderen  in het verpleeghuis? Het wordt opeens een stuk stiller, want daar hebben we geen tijd voor. Dat hebben we ook niet altijd voor school of sport en dan vragen we andere ouders op onze kinderen te passen. De vraag om op elkaars ouders te passen is mij in het verpleeghuis nog nooit gesteld.

Van politiek tot media

Willen we een betere kwaliteit van leven in het verpleeghuis, dan kan dat niet zonder uw inzet. Die vanzelfsprekendheid moet breed gedragen zijn. Van bewoner tot familie, van professional tot bestuurder en van politiek tot media. In dat kader herinner ik mij een nieuwsitem van een aantal jaren geleden, over een bewoner in een verpleeghuis die al een maand niet buiten was geweest. Een van de kinderen klaagde hierover. Het verpleeghuis werd vervolgens kritisch bevraagd en kwam negatief in het nieuws. Niemand die kritisch de klager zelf bevroeg. Had zoon of dochter in die maand niet zelf een keer een wandeling kunnen maken?

Wat vindt u?

Ja, we mogen en moeten er op kunnen rekenen dat de basiszorg door professionals wordt gegeven. De kers op de taart, die komt van u, van mij, de maatschappij. Gelukkig zijn er al veel mensen die vaak in stilte en achter de schermen hun bijdrage leveren. Deze mensen verdienen een groot compliment. Maar vanzelfsprekend is de inzet van familie, vrienden en kennissen, ofwel het netwerk, nog allerminst.

Ik ben benieuwd hoe u hier over denkt. Wat is er volgens u nodig om dit wel vanzelfsprekend te laten zijn? Heeft u een idee, laat het mij weten!’

Meer weten


Geplaatst op: 3 november 2015
Laatst gewijzigd op: 20 juni 2016